شعری از استاد محمدعلی سپانلو

در وصف دکتر محمد مصدق

بگذار تا پیام تو را
با چشم‌های ساکت خود منتشر کنند
بگذار تا عصای تو
با انتظار ما
بر گور روستایی‌ات آهسته گل کند
بگذار آب‌های پرآواز
همواره در ستایش آزادی
زیر درخت پیر
روان باشند

آه از شهود مرگ که میدانست
چون میتوان ز پای درانداخت
پیران و پهلوانان را
و پنجه زد به پنجره خسته
ملی ترین سخنور دوران را

آگاه باش زیستی این چنین عظیم
از خانه تا اداره مشغول
از می فروش تا در سقا
وز تشنگی به تشنگی دیگر
ایثار نفس ماست، ولی هرگز
در سر نپخته شوق نشانهای افتخار
بگذار تا سکوت ثمرمند ما
بر شاخه های اصل فناکرده، بشکفد

این یک سلوک بودن در بومی است
که خوی پروراندن مردان پیر را
از دست داده است